Visie op kerkenbouw

BACK TO THE BASICS Christenen uit de eerste eeuw hielden hun samenkomsten in eenvoudige bovenzalen, door de groei en de vervolging van de Gemeente ontstond de behoefte aan een eigen ruimte: de kerk. In beginsel waren dit eenvoudige bouwwerken, niet meer dan een zaal. Na de kerstening van Europa kregen de gebouwen een symboolfunctie, zoals de tabernakel en de tempel in het Oude Testament. De architectuur van de kerk werd een middel om te verwijzen naar de bemoeienis van God met de wereld en verwees in de architectuur vaak naar een alomtegenwoordige scheppingsorde. Door de eeuwen heen is de bouw van grootse kerken en kathedralen helaas vaak misbruikt als visitekaartje van de politieke- of religieuze machthebbers.
Om in deze tijd een kerk te bouwen moet er teruggekeerd worden naar de oorspronkelijke betekenis: het gebouw biedt een veilige plek aan Christenen om samen te komen met als doel God te eren, het Woord te horen en elkaar op te bouwen in het geloof, én is een symbool van de aanwezigheid van God in de wereld. Om de veilige plek te kunnen bieden dient het gebouw beschutting te bieden aan de gebruikers, er moet een mate van afzondering zijn ten opzichte van de buitenwereld, terwijl bezoekers zich welkom voelen. De opgave voor het ontwerpen van een kerk bevindt zich in dit spanningsveld van afzondering en openheid. Wij vatten een kerk daarom op als een groot huis: een thuis voor gelovigen waar de voordeur altijd open staat voor niet-gelovigen, met specifieke ruimten voor peuters, jongeren en volwassenen. In de vormgeving van het gebouw als symbool van Gods aanwezigheid in de wereld past bescheidenheid, terwijl het toch herkenbaar moet zijn als een bijzondere plek. De architectuur van een kerk kan zo een beeld zijn van Gods voorkeur om zich te laten zien door het eenvoudige in plaats van door spektakel, zoals beschreven in 1 Koningen 19:11-12 en 1 Korintiërs 1:27

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *